چقدر بیزارم از این تنهایی

بانوی مهربان همیشه و نامهربان این روزها

لااقل تو بگو چرا دستم به شعر نمی رود؟

کاش می دانستم؟

کاش میدانستم این شمارش معکوس دوباره نیامدنت را از کجا شروع کنم؟!

اینجا در نبودت دل به کی خوش کنم سارا؟

همه گیر داده اند که تو با آیینه ها نسبت داری

یا من هوای چشمان تو را دارم؟!

احمقانه است این همه وابستگی؟

این که فکر کنند من تو را با همه پلهای این شهر جن زده طاق بزنم!

سارا اینها چه فکر می کنند

من خواب دیده ام با دستان کوچک تو قفل سکوت غزلهایم را پیدا کرده ام

سارا ای تولد محض !

با چشمانی از طعم نور

با نگاهی به وسعت آغوش گرم من

در گوشه دنج نگاه

کور شود هر کی نبیند که من:

هنوزهم با دلتنگی های تو دلتنگ می شوم

عصر تلخي بود عصر آخرين ديدارمان        آخرين باري كه دستم حلقه شد بر گردنت

مهربان بودي و آن ايمان دريايي هنوز       موج مي زد در خدا پشت و پناهت گفتنت

زنده اي در هر گياه تازه كز خاكت دمد     گر چه مي دانم كه ذره ذره مي پوسد تنت

با عرض سلام خدمت دوستان گرامی

از اخرین مطلبی که نوشتم حدود هفت هشت ماهی می گذرد که بابت این تاخیر معذرت می خواهم البته دلایلی هم دارد که بیشتر دوستان خبر از مشکلات بنده داشتند شاید هم بیشتردوستان درجریان نباشند که پدر بنده عمرشون را به شما دوستان دادند و من به ناچاردریک سری مشکلات روحی افتادم که دور از دنیای مجازی وبی خبر از همه چی بودم به هر حال از دوستانی که منو شرمنده خود کردند چه با تلفن ویا ارسال ایمیل پیام تسلیت گذاشتند ممنون وسپاسگذارم امیدوارم روزی گوشه ای از محبتهای شما در شادیهایتان جبران کنم

وکلمه بودوجهان درمسير تکوين بود   و دوست داشتن آن کلمه نخستين بود

وعشق روشني كائنات بودو هنوز       چراغهاي كواكب تمام پايين بود

خدا امانت خود را به آدمي بخشيد      که بار عشق براي فرشته سنگين بود

وزندگاني و مرگ آمدندو گفته نشد       كز اين دو حادثه اولي كدامين بود

وآمديم كه عاشق شويم و در گذريم     كه راز زندگي و مرگ آدمي اين بود.

به روی گونه هام قطره های شبنم است

این شب های سرد که بی تو می گذرد

هر لحظه وثانیه اش برام جهنم است

آی خدایی که با من لج افتادی بی دلیل !

چگونه شد که دلم در تاریکی و ماتم است؟

عصرهایم ، عصر جمعه های دلتنگی است

شب ها یم شب های اول محرم است

... نه من به آن خانه باز نخواهم گشت

خانه ای که وجودش بی حضور مریم است

 چه شب چه روز

 دست به سیاه و سفید نمی زنم

 می گذارم آینه

 در کدورت کم میلی ام

 کسل بماند

 می گذارم کتابها

 مثل قا بها مثل قا لیها

 خاک بخورند

 می گذارم پرده ها

 مثل پنجره ها

 بسته بمانند

 و شعرها

 سر بکوبند و بمیرند

 تا دلخوشی دفترم مچاله شود

 می گذارم

 واژه ها یی که بوی تو می دهند

 از کنار نا نوشتنم بگذ رند

 وقتی تو نیستی

 -وقتی قرار است نباشی

 ماندن

 تنها بی تا بی مردن است

 و می دانم

 همین روزها

 همسایه ای آرزوهای مرا

 در ملا لت ملا فه ای

 تنگ می پیچد. .

پدر  در تمام طول عمرش  یک ایمیل هم نداشت

چه  رسد به وبلاگ شخصی؟!

فرق پیتزا با تراول و کلمه پلی استیشن را هم نتوانستم براش توضیح دهم !

ولی پدر گاهی به آسمان نگاه می کرد و می گفت

شش روز دیگر آسمان باران می بارد

و دقیق شش روز بعد زمین خیس خیس بود!

¤¤¤¤¤¤ وغزلی از سالهای دور علی محمدی!!

روزه را ،از پی بوسیدن لبهایش،شکستم

بر سر سفره رنگین رخش ، تا که نشستم

 چشم: بادام و تنش: یاس و لبش : توت سنندج

 باغبان،آخر عمری ،چه گلی داد، به دستم

 سینه اش " میوه ممنوعه" و من : زاده "آدم"

 آنقدر وسوسه ام کرد ، که با شاخه شکستم

  زخمه بر تار دلم می زد و با زخمه او ، من

 بیخود از خود شدم ،آشفته شدم، زود گسستم

 دو سه پیمانه زدم، از می چشمان خرابش

 ولی افسوس !نشد سیر ، دل باده پرستم

 کاش!آن لحظه ، زمان از حرکت وا می ماند ، آه !

یا من آن لحظه ، بدنیای دگر ، می پیوستم

 چند سالی است ، که آن صبح دل انگیز ، گذشته ست

 من هنوزم که هنوز است از آن خاطره مستم 

همسايه ی صميمی آن سال ها٬ سلام

حالا  شده  غريبه ی ناآشنا ٬سلام

من ازتو يا تو دور شدی شدی از من اينچنين

هرچه که بوده بوده ٬دوباره تورا سلام

راهی ميان براست به قصريکی شدن

اما غرورفاصله ی ماست تا سلام

بايک سبد سلام به عذرايستاده ام

اين کوه يخ مگربشودآ ب با سلام

طوفان کينه راه به جايی نمی برد

دراين مسيراگربشود ناخدا ٬سلام

من سال ها برای توآواز خوانده ام

تاجان بگيردازتودوباره صدا٬سلام

مثل هميشه خسته به سوی توآمدم

ای آخرين پناه هرآنچه بلا٬سلام

ای عشق باتوام ٬توکه جانی وجان جان

خورشيددرگليم بپوشم چرا؟سلام

ای عشق تا هميشه خداحافظ توباد

تا<من>به لطف توبشودباز <ما>٬سلام

٬¤¤¤¤

نان ونمک چگونه فراموش می شود

همسايه ی صميمی آن سال ها ٬سلام

نامه .........

سارا كجايي كه ببيني

آخر عمري چگونه ثانيه ها را كم آوردم

كجايي كه ببيني چگونه بي تو روزگار من در سياهي مي گذرد ؟

چگونه گم شده ام ميان آدمهاي سنگي

سارا مي داني كه همه چيز عوض شده است؟

تمام قصه ها دروغ از آب در اومد

دهقان فداكار پشيمان شده از كار خوبش

چوپان دروغگو را راستگوش كردند

شنگول و منگول گرگ شده اند

كوكب خانم ديگه حوصله هيچ كسو نداره حتي خودش

كبري تصميم گرفته بره تهران دماغشو عمل كنه

حسنك گوسفنداشو ول كرده اومده تو شركت ما شده آبدارچي!!

راستي سارا تو كجايي؟

روزگار تو چگونه مي گذرد ؟

منو كه از ياد خودت نبردي؟

چه پنج شنبه هاي غريبي كه با هم گريه كرديم

بازهم منم كه دارم برات نامه مي نويسم

و مي دانم هيچ وقت به دستت نمي رسد

اضطراب اولين ديدارمان يادت هست؟

سه هفته  از اون  روز گذشته بود ومن هنوز گونه هام سرخ  سرخ بود

دختر خاله ام گفت :

سارا تمام گلوني اش را گره زده كه مامان و باباش نفهمند

ما امروز همديگرو ديديم

وحالا بزرگ شده ام خيلي بزرگ ،اينقدر بزرگ كه با تمام خوبيها

وسادگي هاي كودكي ام فاصله گرفته ام

خيلي دلم مي خواهد مثل همون بچگيها از صداي

گاو عمو حسن بترسم و گريه كنم ؟!!

روزهاي آخر دلبستگيمون را فراموش نكرده ام

نوبت من شد كه تا صد بشمارم

چشمهاموبستم و تو قایم شدی.....

......هزاران سال مي گذرد ومن هنوز پيدات نمی کنم

بگذرد یا جوب، خیابان

با من از فلسطین مگو!

اینک از کشتاروحشیانه ،جوهای خون شهر

بی پناه من ازشهیدان اردیبهشت

ایوان سخن بگوانسان دلش می گیرد

تسلیت باد شهر من

شهر بی دفاع جوی خون ،ایوان غرب

تا دیروز گلۀ کشته شدن جوانان ایوان را از صدام می کردیم

امروزبه خون نشستن گلهای پرپر شده خود را ازکی بکنیم؟؟

آری تا بوده چنین بوده

هیچ کس چشم شادمانی وشادی این مردم

 را نداشت وندارد

واینکه: ازماست که بر ماست

(تسلیت می گم درگذشت تعدادی از همشهریان عزیزم را وتوضیحات کامل در ادامه مطب می باشد)

دیگر از عشق گریزانم واز خویش بدم می آید!

وقتي قاب عكس تو نبود چرا

      پروانه ها به خانه ي ما

       نمي آمدند

           ها…  ؟

او با هوای شهر رفاقت نکرده است

در روزگار کثرت رنگ و مد و لباس

با دختران شهر رقابت نکرده است

سارا دلش به پاکی آیینه است و آب

هرگز به هیچ چیز حسادت نکرده است

با آن که رفته است به تهران پی دلش

هر چند ساده است حماقت نکرده است

پس لکه های روشن خون روی دامنش...!

نه! غیر ممکن است! خیانت نکرده است

مجرم شما! نه! او فقط یک همکلاسی است

حتی به شعرهای من عادت نکرده است

  تفهیم اتهام! کتک! رای دادگاه:

این مرد شاعر است جنایت نکرده است

ای در هجوم فاجعه تنهاترین پناه

من شعر می نویسم و تو گریه می کنی

این روزها که جدا از همیم آه

اما چه باشی و چه نباشی هنوز هم

بر زنده بودنم تو فقط می شوی گواه

در باز می شود و کسی که به جز تو نیست

سرمی زند به شعر من اما به اشتباه

خط می زنم بر نچه به جز تو نگفته ام

ای بی وجود عشق تو دنیای من تباه

این روزهای سرد که دلگیرم از خودم

خانم ! چه کسی به جز تو می شود مرا پناه؟

می خواهمت به وسوسه هر لحظه بیشتر

ای تو برای خستگی ام مثل تکیه گاه

بی تو چگونه میگذرد روزگار من

هر دقیقه سالی و هر لحظه مثل ماه

ویرانترم مخواه که بر باد رفته ام

بانوی اب وآیینه ویرانترم مخواه

سید جعفر عزیزی

کسی انگار مرا از راه به در کرده است

کیست دل مرا باز  دست به سر کرده است؟

مردی که سالهای بی شمار از عشق نان می خورد

چندی است بازار غزلهایش ضرر کرده است

دلی که پر بود از صداقت محض آب وآیینه

شوری کدام چشم سیاه بر آن اثر کرده است

باغ همه فصل ، باغ بهشتی خدا گونه ام

دست بی رحم کی آن را بی ثمر کرده است؟

چشمهای همیشه نمناک پر التماسم چرا

اینگونه خاک دو عالم را به سر کرده است؟

باورش زیاد سخت نیست؛ حدس می زنم ساراست

غزلهایم را به خوبی خودم از بر کرده است

سارای غزلهای بی کسی ام !باز که تویی؟!

سایه چشمهایت مرا از راه به در کرده است

 خاطرات دو روز با طوفان گونو را در ادامه مطلب بخوانید

هوای چشمهای من ،کمی تا قسمتی ابریست

ولی چندی است،از باران بار آور نشانی نیست

دوباره ،تحت تاثیر هوای پر فشار غم

دلم یخ می زند ،اما چه باید کرد، چاره چیست

نه حرف ،که این درد گیاه خشک هر باغ است

چگونه می توان در قحط آب و روشنایی زیست

نمی دانم  برایت از کدامین درد، بنویسم

فقط این را بدان ، که اینجا نفسها هم  زمستانیست

چرا پرسیده ای ؟کی اینچنین کرده پریشانش

مگر تو خود نمی دانی فراسوی خیالم کیست؟

به بارانی ترین شبها قسم،جز در فراق تو

دل بیچاره ام یک آن ، به حال زار خود نگریست

 تمام فکر و ذکرم  اینکه یک روز تو می آیی

اگر چه خوب می دانم ، که این جز آرزویی نیست

مردد مانده ام اینجا میان ماندن و رفتن

که بین وچشم و ابرویت ، بلا تکلیفی محضی است:

پل ابرویت می گوید: «توقف مطلقاٌ ممنوع»

نگاهت می دهد اما به من فرمان، که اینجا ایست

نمی دانم بمانم ،یا بدست باد بسپارم

درخت بید بختم را ، که تقدیرش پریشانی است

**

دوباره بی وفائی امتحان میگیرد از عشاق

زلیخا صفر،مجنون صفر، یوسف بیست ،لیلی بیست

خداحافظ پریزادم ای اندوه مادر زاد

خرابم کرده ای هرچند اما خانه ات آباد

به یاد سر گذشت تلخ عمر بر باد رفته ام دیگر

از این پس شعر هایم را به دست باد خواهم داد

تمام هستی ام ای دوست یک مشت شعر تنهایی ست

که آن هم نذر یک بیت از غزلهای نگاهت باد

این دل لحظه ای بی تو نیاسوده است

از آن روز که چشمانت به چشم خسته ام افتاد

عذاب دل بریدن از نگاه گرم وشیرینت

نمی دانی چه کرده باد دل صد پاره ام ای داد

وبعد ازتو، تو ای زیباترین رویای معصوم

برایم هر چه پیش آید ،خوش آید هر چه بادآباد