نامه .........

سارا كجايي كه ببيني

آخر عمري چگونه ثانيه ها را كم آوردم

كجايي كه ببيني چگونه بي تو روزگار من در سياهي مي گذرد ؟

چگونه گم شده ام ميان آدمهاي سنگي

سارا مي داني كه همه چيز عوض شده است؟

تمام قصه ها دروغ از آب در اومد

دهقان فداكار پشيمان شده از كار خوبش

چوپان دروغگو را راستگوش كردند

شنگول و منگول گرگ شده اند

كوكب خانم ديگه حوصله هيچ كسو نداره حتي خودش

كبري تصميم گرفته بره تهران دماغشو عمل كنه

حسنك گوسفنداشو ول كرده اومده تو شركت ما شده آبدارچي!!

راستي سارا تو كجايي؟

روزگار تو چگونه مي گذرد ؟

منو كه از ياد خودت نبردي؟

چه پنج شنبه هاي غريبي كه با هم گريه كرديم

بازهم منم كه دارم برات نامه مي نويسم

و مي دانم هيچ وقت به دستت نمي رسد

اضطراب اولين ديدارمان يادت هست؟

سه هفته  از اون  روز گذشته بود ومن هنوز گونه هام سرخ  سرخ بود

دختر خاله ام گفت :

سارا تمام گلوني اش را گره زده كه مامان و باباش نفهمند

ما امروز همديگرو ديديم

وحالا بزرگ شده ام خيلي بزرگ ،اينقدر بزرگ كه با تمام خوبيها

وسادگي هاي كودكي ام فاصله گرفته ام

خيلي دلم مي خواهد مثل همون بچگيها از صداي

گاو عمو حسن بترسم و گريه كنم ؟!!

روزهاي آخر دلبستگيمون را فراموش نكرده ام

نوبت من شد كه تا صد بشمارم

چشمهاموبستم و تو قایم شدی.....

......هزاران سال مي گذرد ومن هنوز پيدات نمی کنم

دیگر برای خون فرقی نمی کند که از رگهای من وتو

بگذرد یا جوب، خیابان

با من از فلسطین مگو!

اینک از کشتاروحشیانه ،جوهای خون شهر

بی پناه من ازشهیدان اردیبهشت

ایوان سخن بگوانسان دلش می گیرد

تسلیت باد شهر من

شهر بی دفاع جوی خون ،ایوان غرب

تا دیروز گلۀ کشته شدن جوانان ایوان را از صدام می کردیم

امروزبه خون نشستن گلهای پرپر شده خود را ازکی بکنیم؟؟

آری تا بوده چنین بوده

هیچ کس چشم شادمانی وشادی این مردم

 را نداشت وندارد

واینکه: ازماست که بر ماست

(تسلیت می گم درگذشت تعدادی از همشهریان عزیزم را وتوضیحات کامل در ادامه مطب می باشد)

بعد از آن حادثه تلخ که آنگونه تو را رنجانید

دیگر از عشق گریزانم واز خویش بدم می آید!

دو شعراز شاعره جوان خانم تیموری که دفتر شعرش را به من سپرده که مطالعه ونقد کنم ولی با اجازه خودش من این کار را به شما دوستان عزیز می سپارم که با نظر خواهی ونقد سازنده تان به او کمک کنید

(1)

ساده ترین تصویرتو در قاب نگاه من است

همین آینه بودن گناه من است

پیچ وتاب باد که در گوش بیدها می پیچد

لالایی خواب و شعر شبانگاه من است

تفسیر عشق را بر گردن لاله نیاویز

که حرف شاعرانه کار هر گاه من است

دیریست مثل باران غریبانه می بارم

دشت هم کویری از نفرین وآه من است

ای خسته تر از رهگذرهای بی عاطفه

دیدار رخت بانگ ودعای پگاه من است

****

تازگی ها هوای دلم ابری و بارانی است

لحن مردمان اینجا با دلم آن چنانی است

گل احساسم خیلی وقت است پژمرده

پاییز در پاییزاست وقحطی مهربانی است

شبها هوای دلم عجیب تر می شود می دانم

دلم تورا می خواهد دیر زمانیست

می خواهم از دلم غزل بسرایم برای شب گردها

با اینکه می دانم این غزل پایانی است

هوای اینجا سخت بوی تو را دارد

خدای من اینجا چقدر زمستانیست

تازگی ها هوای دلم هوای توست

هوای توو شب و آن روز بارانی است

دوباره بگو خُل شده اي !

وقتي قاب عكس تو نبود چرا

      پروانه ها به خانه ي ما

       نمي آمدند

           ها…  ؟

این شعر را برای تو خواهم نوشت آه....

ای در هجوم فاجعه تنهاترین پناه

من شعر می نویسم و تو گریه می کنی

این روزها که جدا از همیم آه

اما چه باشی و چه نباشی هنوز هم

بر زنده بودنم تو فقط می شوی گواه

در باز می شود و کسی که به جز تو نیست

سرمی زند به شعر من اما به اشتباه

خط می زنم بر نچه به جز تو نگفته ام

ای بی وجود عشق تو دنیای من تباه

این روزهای سرد که دلگیرم از خودم

خانم ! چه کسی به جز تو می شود مرا پناه؟

می خواهمت به وسوسه هر لحظه بیشتر

ای تو برای خستگی ام مثل تکیه گاه

بی تو چگونه میگذرد روزگار من

هر دقیقه سالی و هر لحظه مثل ماه

ویرانترم مخواه که بر باد رفته ام

بانوی اب وآیینه ویرانترم مخواه

سید جعفر عزیزی

با سلام خدمت تمامی دوستانی که در این مدت ابراز محبت کردند و درخواست نموده اند که بمانم ،راستش برای خودم هم یه کم سخت شده بود که کجا درد دلهایم را بگویم، حداقل اینجا جایی هست که بشه درد دل کرد ومنتظر باشی که دوستان نظر بدهند بابت اینکه تمامی پست های قبلی را دلیت کردم  ، پس از چندروز این غزل برگ زردی است به آنهایی که شریک درد وغمهایم  بودند وهستند

هوای چشمهای من ،کمی تا قسمتی ابریست

ولی چندی است،از باران بار آور نشانی نیست

دوباره ،تحت تاثیر هوای پر فشار غم

دلم یخ می زند ،اما چه باید کرد، چاره چیست

نه حرف ،که این درد گیاه خشک هر باغ است

چگونه می توان در قحط آب و روشنایی زیست

نمی دانم  برایت از کدامین درد، بنویسم

فقط این را بدان ، که اینجا نفسها هم  زمستانیست

چرا پرسیده ای ؟کی اینچنین کرده پریشانش

مگر تو خود نمی دانی فراسوی خیالم کیست؟

به بارانی ترین شبها قسم،جز در فراق تو

دل بیچاره ام یک آن ، به حال زار خود نگریست

 تمام فکر و ذکرم  اینکه یک روز تو می آیی

اگر چه خوب می دانم ، که این جز آرزویی نیست

مردد مانده ام اینجا میان ماندن و رفتن

که بین وچشم و ابرویت ، بلا تکلیفی محضی است:

پل ابرویت می گوید: «توقف مطلقاٌ ممنوع»

نگاهت می دهد اما به من فرمان، که اینجا ایست

نمی دانم بمانم ،یا بدست باد بسپارم

درخت بید بختم را ، که تقدیرش پریشانی است

**

دوباره بی وفائی امتحان میگیرد از عشاق

زلیخا صفر،مجنون صفر، یوسف بیست ،لیلی بیست

خداحافظ پریزادم ای اندوه مادر زاد

خرابم کرده ای هرچند اما خانه ات آباد

به یاد سر گذشت تلخ عمر بر باد رفته ام دیگر

از این پس شعر هایم را به دست باد خواهم داد

تمام هستی ام ای دوست یک مشت شعر تنهایی ست

که آن هم نذر یک بیت از غزلهای نگاهت باد

این دل لحظه ای بی تو نیاسوده است

از آن روز که چشمانت به چشم خسته ام افتاد

عذاب دل بریدن از نگاه گرم وشیرینت

نمی دانی چه کرده باد دل صد پاره ام ای داد

وبعد ازتو، تو ای زیباترین رویای معصوم

برایم هر چه پیش آید ،خوش آید هر چه بادآباد